Bicahi Esgici / Hiçliğin Tadı / Charles Baudelaire’den


Le Goût du néant

Morne esprit, autrefois amoureux de la lutte,
L’Espoir, dont l’éperon attisait ton ardeur,
Ne veut plus t’enfourcher! Couche-toi sans pudeur,
Vieux cheval dont le pied à chaque obstacle butte.

Résigne-toi, mon coeur; dors ton sommeil de brute.

Esprit vaincu, fourbu! Pour toi, vieux maraudeur,
L’amour n’a plus de goût, non plus que la dispute;
Adieu donc, chants du cuivre et soupirs de la flûte!
Plaisirs, ne tentez plus un coeur sombre et boudeur!

Le Printemps adorable a perdu son odeur!

Et le Temps m’engloutit minute par minute,
Comme la neige immense un corps pris de roideur;
— Je contemple d’en haut le globe en sa rondeur
Et je n’y cherche plus l’abri d’une cahute.

Avalanche, veux-tu m’emporter dans ta chute?

Charles Baudelaire


Hiçliğin Tadı

Kasvetli ruh, dön eskiye bu kavgaya da gir
Nasılsa ümit bile kazandaki bir mahmuz
Zorlanma tevazuyu artık unut ve uyu
Her süslenmiş engelde gerilen yaşlı beygir

Artık çekil ey kalbim git ve uyu uykunu

Mağlup ve bitkin ruhum! Sen ey yaşlı çapulcu
Artık ne aşkın tadı ve ne de rekabetin
Öyleyse elveda mı kaval iniltileri
Artık karanlık kalbi sormayın gözlemeyin

O sevgili ilkbahar kaybetti kokusunu

Ve artık zaman beni saat saat yutuyor
Devasa kar yığını her tarafı örtüyor

Dünyaya en tepeden bakıyorum da sanki
Orada sığınacak bir çukur arıyorum

Bekle ey çığ düşerken bana da aç koynunu

Tercüme: Bicahi Esgici