Nuit – I / Gece I

Nuit – I

Le ciel d’étain au ciel de cuivre
Succède. La nuit fait un pas.
Les choses de l’ombre vont vivre.
Les arbres se parlent tout bas.

Le vent, soufflant des empyrées,
Fait frissonner dans l’onde, où luit
Le drap d’or des claires soirées,
Les sombres moires de la nuit.

Puis la nuit fait un pas encore.
Tout à l’heure, tout écoutait.
Maintenant nul bruit n’ose éclore ;
Tout s’enfuit, se cache et se tait.

Tout ce qui vit, existe ou pense,
Regarde avec anxiété
S’avancer ce sombre silence
Dans cette sombre immensité.

C’est l’heure où toute créature
Sent distinctement dans les cieux,
Dans la grande étendue obscure,
Le grand Être mystérieux !

Victor Hugo

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Gece I

Gökyüzü kalaydandı sonra bakıra döndü
Bunu yapan geceydi önce bir adım attı
Gölgedeki her şeyi yaşamaya döndürdü
Ağaçlar pes perdeden bir mırıltı başlattı

Rüzgârlar cennetleri fısıldar kulaklara
Dalgalar arasında ürpertiler yaşatır
Akşam aydınlığından altından yapraklara
Karanlıklar içinden geceler hatırlatır

Sonra gece beklemez bir adım daha atar
Çünkü az önce onu duyan herkes dinledi
Boş gürültünün yok inanma cesareti
Ve her şey susar birden her şey saklanır kaçar

Yaşayan her ne varsa var olan ya düşünen
Endişeyle seyreder bu olup bitenleri
Ve sessizlik ilerler karanlığın içinden
Aşırı karanlığın sınırsızlıktır yeri

Gelmiştir artık saat her yaratık ufuktan
Çok açık bir şekilde gökyüzüne çekilir
Işıksız gösterişsiz o büyük sonsuzluktan
Çok büyük ve esrarlı bir varoluş belirir

Bicahi Esgici

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir